top of page
Ruben van der Meer ▶️
De gast van vandaag loopt fris en fruitig de studio in. Een maand vakantie met zijn gezin in Japan heeft hem duidelijk goed gedaan. Hij vertelt enthousiast over de schilderijen van zijn vrouw. Over de nieuwe commercial voor Duyvis. Over zijn nieuwe film die hij zelf heeft geschreven, financiert, produceert en regisseert. Ook tijdens de fotografie regisseert hij zichzelf in alle standen en uitdrukkingen. Zo staat hij ineens met zijn badslipper te bellen. Ik hoef eigenlijk alleen maar af te drukken, maar ook dat had hij waarschijnlijk liever zelf gedaan. Ik concentreer mij dan maar op de catering voor deze acteur en comedian. Bekend van Cup-a-Soup reclame (Sjors, je bent een eikel), de Lama’s, tientallen films en series zoals de komische dramaserie Tenminste Houdbaar waarin hij met Ricky Koole de hoofrol speelt: Ruben van der Meer!
Huub Stapel
Nietsvermoedend loop ik café De Gruter binnen, waar een leuk hondje me spontaan komt begroeten. Tenminste, dat dacht ik — totdat hij hard in mijn uitgestoken hand bijt. Op zoek naar het baasje kijk ik recht in het gezicht van… Huub Stapel. “Nou Huub, nu moet ik je wel fotograferen natuurlijk,” roep ik geschrokken. “Je hebt geluk man! Het is zó druk, dit is de allerlaatste afspraak die ik dit jaar maak!” Zijn agenda puilt uit van opnames voor Amsterdamned 2, Flikken Rotterdam, de film Champagne, de film Boomers en het muziektheater Geluk van Limburg. Zijn filmografie met meer dan honderd rollen in speelfilms en series dijt maar uit. En dan hebben we het nog niet eens over talloze optredens in het theater, tv-programma’s of zijn carnavalskraker 'Och waas ik maar beej mooder toësgebleve'. Ik mag inderdaad van geluk spreken — in ruil voor de shoot is de knauw van Loulou vergeten en vergeven.
Alex Klaasen
“Ik kom graag naar je studio Dick, maar ik zit vlak voor mijn première.” Vijf maanden later nog maar eens proberen — je wilt ze ook niet stalken, nietwaar. “Ja hoor, de rust is wedergekeerd. Volgende week zit ik alleen vol, en daarna ben ik op vakantie.”
Dat gaat lekker, maar dan heb ik voor hetzelfde geld toch een volledig uitgeruste acteur, theatermaker, liedjesschrijver en zanger voor de camera. De veelzijdigheid van Alex Klaasen ten spijt, op straat blijft het toch vooral ‘Hé Yari’, de stylist in Gooische Vrouwen, waarvoor hij om de hoek van de studio binnenkort weer nieuwe opnames heeft.
In Stoornis of my Life speelt hij zijn broer -die in de musical Jasper heet- en bij wie pas op zijn negentiende autisme werd vastgesteld. Dat was gek genoeg een hele opluchting, vertelt Alex, omdat daarmee ineens veel Kees Momma-achtige zaken in de gezinssituatie duidelijk werden. ‘Jasper’ was uiteraard eregast bij de première. Na een spetterende voorstelling van bijna drie uur wacht iedereen met ingehouden adem op zijn reactie. ‘Jasper’ houdt het kort en bondig: “Leuk!”
Dat gaat lekker, maar dan heb ik voor hetzelfde geld toch een volledig uitgeruste acteur, theatermaker, liedjesschrijver en zanger voor de camera. De veelzijdigheid van Alex Klaasen ten spijt, op straat blijft het toch vooral ‘Hé Yari’, de stylist in Gooische Vrouwen, waarvoor hij om de hoek van de studio binnenkort weer nieuwe opnames heeft.
In Stoornis of my Life speelt hij zijn broer -die in de musical Jasper heet- en bij wie pas op zijn negentiende autisme werd vastgesteld. Dat was gek genoeg een hele opluchting, vertelt Alex, omdat daarmee ineens veel Kees Momma-achtige zaken in de gezinssituatie duidelijk werden. ‘Jasper’ was uiteraard eregast bij de première. Na een spetterende voorstelling van bijna drie uur wacht iedereen met ingehouden adem op zijn reactie. ‘Jasper’ houdt het kort en bondig: “Leuk!”
Lale Gul
Minikerkje Markenbinnen is de locatie waar goede vrienden iedere twee jaar een geweldig concert organiseren. Goede vriend Ard trapt steevast af met twee loodzware pianostukken van Bach, de sfeer zit er dan snel in. Gelukkig praat vrolijke vriend André het programma aan elkaar, maar kondigt ook een serieus intermezzo aan. We gaan in gesprek met Lale Gül, auteur van de autobiografische debuutroman ‘Ik ga leven’ waarin ze afstand neemt van haar strenggelovige islamitische opvoeding. Ze wint prijs na prijs, maar betaalt er ook een hoge: ze wordt verstoten uit haar familie en uit extremistische hoek ernstig bedreigd. Een week later in de fotostudio vraag ik waarom ze er toch altijd met zo’n gestrekt been ingaat; zou je met een gematigdere toon niet beter bruggen bouwen? Het antwoord is onverbiddelijk: “Enerzijds-anderzijds-verhalen hebben we genoeg, en die zijn we morgen alweer vergeten”. Lale Gül is net 26 geworden.
Louis van Gaal ▶️
Tja, er gaan dagen voorbij dat ik deze legende niet spreek, dus ik heb allerlei vragen. Te beginnen over zijn onwaarschijnlijke turn-arounds bij grote clubs als AFC Ajax, AZ Alkmaar, FC Bayern Munchen, FCBarcelona.
Zijn aanpak heeft verrassend veel weg van transformaties die ik van nabij bij grote bedrijven heb meegemaakt: weerstand breken, jonge talenten kiezen die in het plan geloven en dan vol op het orgel. Als ik gok dat hij zich als adviseur van Ajax een ridder zonder zwaard voelde, kijkt hij me even aan met een blik: goed geraden jochie.
Je favoriete speler? We weten dat hij in Xavi, Müller en Litmanen zag wat anderen niet zagen. Maar zonder nadenken roept hij: “Daley Blind!“ Goochem, gedisciplineerd en gericht op het systeem. De vaderlijke Louis komt naar boven met zijn Totaal Mensprincipe: spelers presteren beter als je niet alleen de voetballer coacht, maar de hele mens - karakter, emoties en thuissituatie.
Aarzelend stel ik de laatste vraag: “Kun je het nog, zo’n karate kick als toen Litmanen hoog geraakt werd en Ajax geen penalty kreeg?”
“Wat denk jij dan? Ben jij nou zo stijf of ben ik nog zo lenig?”
Zijn aanpak heeft verrassend veel weg van transformaties die ik van nabij bij grote bedrijven heb meegemaakt: weerstand breken, jonge talenten kiezen die in het plan geloven en dan vol op het orgel. Als ik gok dat hij zich als adviseur van Ajax een ridder zonder zwaard voelde, kijkt hij me even aan met een blik: goed geraden jochie.
Je favoriete speler? We weten dat hij in Xavi, Müller en Litmanen zag wat anderen niet zagen. Maar zonder nadenken roept hij: “Daley Blind!“ Goochem, gedisciplineerd en gericht op het systeem. De vaderlijke Louis komt naar boven met zijn Totaal Mensprincipe: spelers presteren beter als je niet alleen de voetballer coacht, maar de hele mens - karakter, emoties en thuissituatie.
Aarzelend stel ik de laatste vraag: “Kun je het nog, zo’n karate kick als toen Litmanen hoog geraakt werd en Ajax geen penalty kreeg?”
“Wat denk jij dan? Ben jij nou zo stijf of ben ik nog zo lenig?”
Youp van 't Hek
Precies op tijd en gehuld in een jeugdig trainingspak tikt hij op het raam van de studio. Na korte koffiepraat gaan we aan de slag, de man heeft die dag nog meer te doen. Een voorstelling van zijn afscheidstournee ‘De Laatste Ronde’ in Het Spant en de zaterdagcolumn in het NRC, om maar wat te noemen. Hij laat zich evengoed geduldig portretteren. Lachend zonder, en bezorgd mét Ajax-sjaal. Hij regelt twee kaartjes voor de voorstelling van die avond, en vraagt terloops hoe mijn vrouw heet. Wat superattent dacht ik nog. Tot het moment dat we halverwege de voorstelling te grazen worden genomen in een scène waarin het verwende echtpaar 'Dick en Vanessa' op visite komt. Nog bedankt: Youp van ’t Hek!
Krijn van Noordwijk
Kom maar langs hoor, neem je wel een flesje bruin goud mee? Ik kocht HertogJan, hij bedoelde Jack Daniels. We werkten 25 jaar geleden samen bij reclamebureau Kuiper&Schouten. Hij creatief, ik accountmanager. Dat klinkt gelijkwaardig, maar in een ziekenhuis zou hij hartoperaties doen, en ik de billen wassen. Naast living advertising legend is hij inmiddels een gevierd portretfotograaf. Tussen het raggen op zijn collectie vintage gitaren, maakt hij met speels gemak superintense portretten van bijvoorbeeld David Lynch, Patti Smith, Clarence Seedorf en Ellen ten Damme. Dit fenomeen maakt evengoed regelmatig tijd om deze beginnende fotograaf op weg te helpen. Zachtzinnig is deze ogenschijnlijk 17e-eeuwse leermeester alleen niet: “Jij ziet toch ook wel dat dit een slechte uitdrukking is” of “Komt deze uit een gesloten inrichting?”. Ik ben hem zeer dankbaar, al zijn de verhoudingen een kwart eeuw later nog bar weinig veranderd: Krijn van Noordwijk!
Tijl Beckand
"Dames en heren, natuurlijk mag u door mijn presentatie heen praten. Maar als ik u dan aanwijs, moet u onmiddellijk tongzoenen met degene die naast u zit."
Prijsuitreikingen in de reclamewereld zijn voor presentatoren de hel. Marketeers en reclamemakers hebben namelijk de bloedirritante gewoonte overal dwars doorheen te praten. Bij Tijl Beckand blijft een zaal echter muisstil.
Tien jaar later loopt hij met kledingzak de fotostudio binnen. Een klein wonder, zijn agenda zit zoals altijd ramvol. Niet alleen met het andere Perfecte Plaatje, maar ook De Verraders, TAFKAL (de voormalige Lama's), De Moeite waard, de podcast RubenTijlRuben en theatershows. Maar toen ik hem twee maanden geleden in een restaurant tegenkwam, ging hij in de nekklem, en was de shoot zo geregeld.
"Waarom doe je jezelf dat toch allemaal aan, Tijl?"
"Tja... omdat je gevraagd wordt. Aandacht, ego, noodzaak... ik weet het niet. Misschien omdat je als artiest altijd bang bent je publiek te verliezen. Omdat je nooit weet hoe de toekomst loopt, houd ik alle vuurtjes smeulend en gok op alle paarden tegelijk. Alleen prijsuitreikingen doe ik niet meer. Kunnen ze ook niet meer door me heen praten."
Prijsuitreikingen in de reclamewereld zijn voor presentatoren de hel. Marketeers en reclamemakers hebben namelijk de bloedirritante gewoonte overal dwars doorheen te praten. Bij Tijl Beckand blijft een zaal echter muisstil.
Tien jaar later loopt hij met kledingzak de fotostudio binnen. Een klein wonder, zijn agenda zit zoals altijd ramvol. Niet alleen met het andere Perfecte Plaatje, maar ook De Verraders, TAFKAL (de voormalige Lama's), De Moeite waard, de podcast RubenTijlRuben en theatershows. Maar toen ik hem twee maanden geleden in een restaurant tegenkwam, ging hij in de nekklem, en was de shoot zo geregeld.
"Waarom doe je jezelf dat toch allemaal aan, Tijl?"
"Tja... omdat je gevraagd wordt. Aandacht, ego, noodzaak... ik weet het niet. Misschien omdat je als artiest altijd bang bent je publiek te verliezen. Omdat je nooit weet hoe de toekomst loopt, houd ik alle vuurtjes smeulend en gok op alle paarden tegelijk. Alleen prijsuitreikingen doe ik niet meer. Kunnen ze ook niet meer door me heen praten."
Marijke Helwegen ▶️
“Meneer van der Lecq, ik had allemaal telefoontjes tussendoor en ben nog helemaal niet klaar” klinkt het gejaagd van boven wanneer ik de Society Vrouw van het Jaar thuis ophaal. Terwijl haar man Harry de weelderige tuin met tientallen nestkastjes laat zien, legt Marijke de laatste hand aan haar make-up, haar en outfit. In de auto rekent ze meteen even af met twee hardnekkige vooroordelen. “Ik heb dus ńiet op de Gold Card van Harry geleefd, maar altijd hard gewerkt op de reclameafdeling van een cosmetische kliniek. Waar ik ńiet eindeloos maar slechts viermaal zelf ‘iets’ heb laten doen!”. Zo, dat is eruit. In de studio gaat de conversatie door over haar functie als Ombudsvrouw in Baarn. “Mensen spreken mij overal aan, ik voel mij zo vlakbij Soestdijk vaak net een surrogaat-koningin”. We blijken verrassend veel gemeen te hebben. De liefde voor dieren en vogels. In de studio brengt ze zo’n sterke imitatie van de kraai ten gehore, dat er bijna eentje tegen het raam vliegt. We delen enkele gezamenlijke vrienden. En -last but not least- heb ik ooit zelf ook ‘iets’ laten doen, aan mijn ogen. Ze mag dan klaar zijn met ‘optimaliseren’, in de nabewerking gaat het onverminderd door. “Mooie foto’s hoor, maar kun je dat kwabje onder de kin nog even wegtoveren, fijn dank je”.
Carel Kraayenhof ▶️
Een beetje wereldster stuurt eerst de beveiliging vooruit, die checkt of de sushi en blauwe M&M’s klaarstaan. Carel Kraayenhof niet. Hij parkeert zijn witte stucadoorsbusje voor de studio, tilt zijn instrumenten naar binnen en begint te spelen. In de studio klonken eerder instrumenten, maar de sweet sorrow van de bandoneon is nieuw.
En wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken? Kraayenhof bespeelt linker- en rechterklavier, duwt en trekt de balg, en vertelt ondertussen over de geschiedenis van zijn instrument. “De bandoneon werd ontwikkeld door de Duitse muziekhandelaar Heinrich Band als draagbaar alternatief voor het kerkorgel. Aan het eind van de negentiende eeuw namen immigranten en zeelieden het instrument mee naar Buenos Aires en Montevideo, waar het uitgroeide tot de ziel van de tango. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte de productie in Duitsland vrijwel in. Muzieksociëteiten werden gesloten, instrumenten vernietigd, en na de oorlog leek de het instrument langzaam uit te sterven.”
Eind twintigste eeuw beleefden tango én bandoneon echter een renaissance, mede dankzij de Argentijnse bandoneonvirtuoos Astor Piazzolla. Ook Kraayenhof speelde een belangrijke rol in het voortbestaan. Aan het Codarts Rotterdam zette hij een opleiding op en hij speelde met artiesten als Sting, BLØF, Ennio Morricone en André Hazes. En natuurlijk speelde hij Adiós Nonino op het huwelijk van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima.
Gelukkig blijft de gebroken klank mensen emotioneren. Hij heeft het niet gezien, maar verscholen achter mijn camera pinkte ik stiekem ook een klein Máxima-traantje weg.
cobyboerma en 44 anderen vinden dit leuk
Een beetje wereldster stuurt eerst de beveiliging vooruit, die checkt of de sushi en blauwe M&M’s klaarstaan. Carel Kraayenhof niet. Hij parkeert zijn witte stucadoorsbusje voor de studio, tilt zijn instrumenten naar binnen en begint te spelen. In de studio klonken eerder instrumenten, maar de sweet sorrow van de bandoneon is nieuw.
En wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken? Kraayenhof bespeelt linker- en rechterklavier, duwt en trekt de balg, en vertelt ondertussen over de geschiedenis van zijn instrument. “De bandoneon werd ontwikkeld door de Duitse muziekhandelaar Heinrich Band als draagbaar alternatief voor het kerkorgel. Aan het eind van de negentiende eeuw namen immigranten en zeelieden het instrument mee naar Buenos Aires en Montevideo, waar het uitgroeide tot de ziel van de tango. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte de productie in Duitsland vrijwel in. Muzieksociëteiten werden gesloten, instrumenten vernietigd, en na de oorlog leek de het instrument langzaam uit te sterven.”
Eind twintigste eeuw beleefden tango én bandoneon echter een renaissance, mede dankzij de Argentijnse bandoneonvirtuoos Astor Piazzolla. Ook Kraayenhof speelde een belangrijke rol in het voortbestaan. Aan het Codarts Rotterdam zette hij een opleiding op en hij speelde met artiesten als Sting, BLØF, Ennio Morricone en André Hazes. En natuurlijk speelde hij Adiós Nonino op het huwelijk van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima.
Gelukkig blijft de gebroken klank mensen emotioneren. Hij heeft het niet gezien, maar verscholen achter mijn camera pinkte ik stiekem ook een klein Máxima-traantje weg.
En wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken? Kraayenhof bespeelt linker- en rechterklavier, duwt en trekt de balg, en vertelt ondertussen over de geschiedenis van zijn instrument. “De bandoneon werd ontwikkeld door de Duitse muziekhandelaar Heinrich Band als draagbaar alternatief voor het kerkorgel. Aan het eind van de negentiende eeuw namen immigranten en zeelieden het instrument mee naar Buenos Aires en Montevideo, waar het uitgroeide tot de ziel van de tango. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte de productie in Duitsland vrijwel in. Muzieksociëteiten werden gesloten, instrumenten vernietigd, en na de oorlog leek de het instrument langzaam uit te sterven.”
Eind twintigste eeuw beleefden tango én bandoneon echter een renaissance, mede dankzij de Argentijnse bandoneonvirtuoos Astor Piazzolla. Ook Kraayenhof speelde een belangrijke rol in het voortbestaan. Aan het Codarts Rotterdam zette hij een opleiding op en hij speelde met artiesten als Sting, BLØF, Ennio Morricone en André Hazes. En natuurlijk speelde hij Adiós Nonino op het huwelijk van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima.
Gelukkig blijft de gebroken klank mensen emotioneren. Hij heeft het niet gezien, maar verscholen achter mijn camera pinkte ik stiekem ook een klein Máxima-traantje weg.
cobyboerma en 44 anderen vinden dit leuk
Een beetje wereldster stuurt eerst de beveiliging vooruit, die checkt of de sushi en blauwe M&M’s klaarstaan. Carel Kraayenhof niet. Hij parkeert zijn witte stucadoorsbusje voor de studio, tilt zijn instrumenten naar binnen en begint te spelen. In de studio klonken eerder instrumenten, maar de sweet sorrow van de bandoneon is nieuw.
En wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken? Kraayenhof bespeelt linker- en rechterklavier, duwt en trekt de balg, en vertelt ondertussen over de geschiedenis van zijn instrument. “De bandoneon werd ontwikkeld door de Duitse muziekhandelaar Heinrich Band als draagbaar alternatief voor het kerkorgel. Aan het eind van de negentiende eeuw namen immigranten en zeelieden het instrument mee naar Buenos Aires en Montevideo, waar het uitgroeide tot de ziel van de tango. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte de productie in Duitsland vrijwel in. Muzieksociëteiten werden gesloten, instrumenten vernietigd, en na de oorlog leek de het instrument langzaam uit te sterven.”
Eind twintigste eeuw beleefden tango én bandoneon echter een renaissance, mede dankzij de Argentijnse bandoneonvirtuoos Astor Piazzolla. Ook Kraayenhof speelde een belangrijke rol in het voortbestaan. Aan het Codarts Rotterdam zette hij een opleiding op en hij speelde met artiesten als Sting, BLØF, Ennio Morricone en André Hazes. En natuurlijk speelde hij Adiós Nonino op het huwelijk van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima.
Gelukkig blijft de gebroken klank mensen emotioneren. Hij heeft het niet gezien, maar verscholen achter mijn camera pinkte ik stiekem ook een klein Máxima-traantje weg.
John Olivieira
Precies tien jaar geleden werd ik bij BNR Nieuwsradio op geraffineerde wijze in de val gelokt. Mijn laatste column in Het Parool, ‘Wannabe Mocro, de reclameallochtoon maakt snel carrière!’, was bij John Olivieira niet bepaald in goede aarde gevallen. Het ging helemaal niet prima met diversity in advertising, en hij wilde mij – als onbewust onbekwame witte man – even publiekelijk de oren wassen. Hij nam contact op met presentatrice Diana Matroos en kwam, midden in de uitzending, met het mes tussen de tanden de studio binnen. Ze kregen hun zin, en op kantoor organiseerde ik samen met Diana een gesprek met alle collega’s van kleur. Dat bleek geen overbodige luxe. Je kunt het beste met iedereen voorhebben, maar toch maak je onbewust grote fouten. Het was een waardevolle interventie – en ook met de reclameallochtoon is het uiteindelijk wel goed gekomen.
Herman den Blijker ▶️
‘Arrogant, onbehouwen, herrie in de keuken’, lees ik van tevoren. Helemaal in lijn met zijn entree: vanuit de studio hoor ik hem een kwartier bellen, raam open, in een dikke Range Rover. Ik mis alleen nog een flinke sigaar. Dat belooft wat, maar het valt mee. Sterker nog: de man is net een Tikkel – hard van buiten, zacht vanbinnen. Hij neemt alle tijd. En praat bijna met tranen in zijn ogen over zijn zoon Matz, die niet van plan is de keuken in te gaan, maar met passie en discipline werkt aan een professionele voetbalcarrière. Hij vertelt over zijn restaurants, die hij telkens met een ‘kroonprins’ opstart, in het zadel helpt, en zodra het op eigen benen kan staan, volledig overdraagt. Ik herinner me ook hoe gul hij kan zijn. Tijdens onze HAK-reclames waren we onderweg naar de opnamelocatie in Mexico, toen hij langs de weg een heel varken kocht – voor op de barbecue met de hele crew. En in Zuid-Afrika ontdekte hij dat het vier uur rijden was naar de set: “Wat?? Dan regel ik een helikopter en jullie gaan mee!” Hij is niet ontevreden over zichzelf, maar zeker ook geïnteresseerd in anderen: “Ja, tuurlijk ken ik de video’s van Chefvanderlecq. Superleuk, maar af en toe denk ik: wat lul je nou 🙂. Doe hem de hartelijke groeten!” Een dag na de shoot stuurt hij een videoboodschap: “Waar blijven die foto’s nou, Dick? Kom nou maar snel eten hier in Goud, met dat Amsterdamse accentje van je!” Lijkt me gers, Herman
Anneke Ouwehand ▶️
Na de schepping en opvoeding van onze zoon is het na 29 jaar payback time! ‘De chef’ begint bescheiden, ik krijg het nummer van iemand met wie hij heeft gekookt en gejureerd. Soms komen mensen de studio binnen met gebak, deze met vijf vacuümverpakte haringen. De Katwijkse -eigenlijk sociaal pedagoog- is een autoriteit op gebied van het ‘Nieuwe Snijden’. Ze ontwikkelde haar eigen techniek en snijmes waarmee ook de ‘kopgraat’ wordt verwijderd. Daarbij mag ze haring voor consumptie ook graag even masseren. Voor de camera doet ze alles geduldig voor. Na afloop ben je wel een uur aan het soppen en is de studio een week onbruikbaar. Maar dat heb je natuurlijk over voor de enige echte Haringkoningin, Anneke Ouwehand!
Waldemar Torenstra
“‘Ah ja, dat is waar ook, voor
die HAK-reclame.” Hij moest diep graven toen
ik hem vertelde dat we ooit hadden
samengewerkt. Ik trouwens ook, want het
was in 2009 dat we Martine Bijl, na jaren
afwezigheid, terughaalden als het gezicht
van de HAK-campagne. Voor de verjonging
van het merk hadden we ook een oplossing:
de oude Meneer de Haan werd ingeruild voor
Meneer de Haan Junior, gespeeld door
Waldemar Torenstra. De doelgroep is ook niet
van steen moeten we gedacht hebben. En
vijftien jaar later loopt er nog steeds een hunk
de studio binnen. Stoere leren jas,
motorhelm half op z’n hoofd. Zodra ik over
mijn eigen motoravonturen wil beginnen,
moet ik meteen het onderspit delven. Hij is
op zijn motorfiets al een paar keer de wereld
rond geweest, heeft alles meegemaakt en al
zijn botten minstens één keer gebroken.
In Ondersteboven van de Amerika’s reist
Waldemar van Zuid-Afrika naar Egypte, en
door zowel Noord- als Zuid-Amerika, op zoek
naar inheemse volken en culturen. Hij wordt
geconfronteerd met al het moois, maar ook
met het onrecht in de wereld. Vooral de
situatie van de inheemse bevolking in de VS
en Canada, en specifiek de situatie van de
inheemse vrouwen, raakt hem. Moorden en
verdwijningen zijn er aan de orde van de dag.
Hij ontmoet activisten zoals Kenneth Deer en
Madonna Thunderhawk, een leidster binnen
de American Indian Movement. Al pratend
doet die ruige ‘Hells Angel’ denken aan
Venco Tikkels: hard van buiten, zacht
vanbinnen. Goed spul.
die HAK-reclame.” Hij moest diep graven toen
ik hem vertelde dat we ooit hadden
samengewerkt. Ik trouwens ook, want het
was in 2009 dat we Martine Bijl, na jaren
afwezigheid, terughaalden als het gezicht
van de HAK-campagne. Voor de verjonging
van het merk hadden we ook een oplossing:
de oude Meneer de Haan werd ingeruild voor
Meneer de Haan Junior, gespeeld door
Waldemar Torenstra. De doelgroep is ook niet
van steen moeten we gedacht hebben. En
vijftien jaar later loopt er nog steeds een hunk
de studio binnen. Stoere leren jas,
motorhelm half op z’n hoofd. Zodra ik over
mijn eigen motoravonturen wil beginnen,
moet ik meteen het onderspit delven. Hij is
op zijn motorfiets al een paar keer de wereld
rond geweest, heeft alles meegemaakt en al
zijn botten minstens één keer gebroken.
In Ondersteboven van de Amerika’s reist
Waldemar van Zuid-Afrika naar Egypte, en
door zowel Noord- als Zuid-Amerika, op zoek
naar inheemse volken en culturen. Hij wordt
geconfronteerd met al het moois, maar ook
met het onrecht in de wereld. Vooral de
situatie van de inheemse bevolking in de VS
en Canada, en specifiek de situatie van de
inheemse vrouwen, raakt hem. Moorden en
verdwijningen zijn er aan de orde van de dag.
Hij ontmoet activisten zoals Kenneth Deer en
Madonna Thunderhawk, een leidster binnen
de American Indian Movement. Al pratend
doet die ruige ‘Hells Angel’ denken aan
Venco Tikkels: hard van buiten, zacht
vanbinnen. Goed spul.
Diana Matroos ▶️
“Je moet direct naar het AMC komen, mama is opgeroepen”.
De volgende ochtend zitten we met z’n allen rond haar bed, ze is nog onder narcose. We volgen het slangetje van onder de deken naar de zak onder het bed. Uren turen we stilzwijgend, met alleen het gepiep van medische apparaten. Dan verschijnen plotseling de eerste druppels uit de donornier. We gillen en springen – nog nooit zo blij met een plasje. Na 10 jaar slopende dialyse en aftakeling is er weer nieuw leven.
Met deze ervaring lees ik, 23 jaar later met vochtige ogen, dat een goede bekende van BNR Nieuwsradio -Diana Matroos- een nier heeft gekregen van haar partner René, ook een goede bekende van ons reclamebureau. Diana is sinds haar vijfde nierpatiënt, en een transplantatie werd onvermijdelijk. Bang om als patiënt gezien en behandeld te worden, hield ze het al die jaren stil. Maar nu de operatie achter de rug is, en ze meer aandacht wil creëren voor het belang van levende donoren, schreeuwt ze het graag van de daken. Donorheld René is ook niet ontevreden: “Ik bracht een rammelende oldtimer naar het ziekenhuis, en kwam terug met een nieuwe Ferrari”.
De volgende ochtend zitten we met z’n allen rond haar bed, ze is nog onder narcose. We volgen het slangetje van onder de deken naar de zak onder het bed. Uren turen we stilzwijgend, met alleen het gepiep van medische apparaten. Dan verschijnen plotseling de eerste druppels uit de donornier. We gillen en springen – nog nooit zo blij met een plasje. Na 10 jaar slopende dialyse en aftakeling is er weer nieuw leven.
Met deze ervaring lees ik, 23 jaar later met vochtige ogen, dat een goede bekende van BNR Nieuwsradio -Diana Matroos- een nier heeft gekregen van haar partner René, ook een goede bekende van ons reclamebureau. Diana is sinds haar vijfde nierpatiënt, en een transplantatie werd onvermijdelijk. Bang om als patiënt gezien en behandeld te worden, hield ze het al die jaren stil. Maar nu de operatie achter de rug is, en ze meer aandacht wil creëren voor het belang van levende donoren, schreeuwt ze het graag van de daken. Donorheld René is ook niet ontevreden: “Ik bracht een rammelende oldtimer naar het ziekenhuis, en kwam terug met een nieuwe Ferrari”.
Arno Kantelberg
Deze gast hoef je echt niet te vertellen wat hij aan moet trekken. Sterker, hij is geboren met twee kledingzakken en komt in een driedelig maatpak de studio binnen. Draag je thuis ook weleens de kleding die ik nu aan heb, vraag ik nieuwsgierig. ‘Ben je wel helemaal goed?’ zie ik hem denken, maar de man kleedt zich niet alleen als een gentleman, hij is het ook. We kennen hem vooral van zijn optreden als ‘Stijlpastoor des Vaderlands’ bij RTL Boulevard. Maar hij beschrijft zichzelf vooral als een ondernemende man met een pen, als journalist. Hij was jarenlang hoofdredacteur van Esquire, National Geographic en Men’s Health, maar schreef net zo makkelijk ook scenario’s en bedacht TV-programma’s. Al googelend valt het me op dat hij zijn grootste prestatie helemaal vergeet te benoemen. Als jeugdtrainer bij de basketbalverenigingen Mosquitos en Harlem Lakers werd hij kampioen van Nederland: Arno Kantelberg!
Cees Holtkamp ▶️
“Superleuk Dick, om een portret te maken, maar we zitten eerst in hotel De Watergeus in Noorden, dan aan de Moezel, gevolgd door een tripje naar Twente. Oja, daarna moet ik Foodtube video’s opnemen met kleindochter Stella”. Als SIRE hém (83) nou had gecast voor de campagne ‘Je bent nooit te oud om te leven’ waren de Loeki’s en Effie’s allang binnen. Een maand later wandelt hij goedgeluimd de studio binnen met zoute stengels, gekonfijte sinaasappelschilletjes, zelfgemaakte advocaat én zijn kers op de taart Petra - waarmee hij inmiddels al 60 jaar getrouwd is. De oudste zoon van een rooms-katholieke bakkersfamilie leerde bij Maison Scholl aan de Van Baerlestraat de lekkerste croquetten van het westelijk halfrond maken. In 1969 begint hij zijn eigen banketbakkerij met Petra, die inmiddels in goede handen is van de volgende generatie Holtkamp. Tijdens het fotograferen hebben we het over onze grote vriend Hans van Walbeek, een reclame-icoon die er dankzij donornier ‘Gijs’ nog vrolijk op los leeft. Zowel Cees als Petra schonken ooit zelf anoniem een nier. Misschien is er wel eentje bij mijn moeder terechtgekomen, schiet er door me heen. Ze heeft er in ieder geval lang plezier van gehad - en stuurt haar complimenten van daarboven.
Frank Evenblij
Ik kijk voor de zekerheid nog even in zijn jas aan de kapstok, om te zien of daar nog iets is achtergebleven. De studiogast van vandaag blijkt veel slanker dan ik hem had voorgesteld. We kwamen in contact via cameraman Vincent, met wie hij voor de Olympische Spelen in Parijs live verslag deed vanuit het TeamNL-huis. Toen de toneelschool hem niet beviel, begon de Hagenees als stagiair bij niemand minder dan André van Duin. Op zijn 26ste werd hij verslaggever bij DWDD, en werd vooral bekend door zijn rol in het duo De Jakhalzen. Dit gaf hem een springplank naar andere televisieprojecten, zoals zijn eigen programma Bureau Sport. Met zijn journalistieke stijl, humor en interesse in sport en cultuur, werd hij een vaste waarde in de Nederlandse televisie. Als hij niet werkt, drumt hij graag. Voor in de auto heeft hij een drumpad gekregen van zijn vrouw. “In de wet staat nergens beschreven dat dat niet mag.” Dat is waar, en zo valt alles mooi op z’n plek; de eerste rol van Frank Evenblij was Dik Trom.
DJ Chuckie
‘'“Hé Daan, met je vader. Zeg, die serie bekende mensen wordt januari geëxposeerd in Naarden-Vesting. Heb jij onlangs nog met een superster gekookt?” De chef is in een goede bui, voor slechts drie dagen klussen in zijn nieuwe flat krijg ik het telefoonnummer. Twee weken later stapt DJ Chuckie met zijn assistente Abigael de studio binnen. Hij heeft zijn eigen water mee met een hoge PH-waarde, want na een ruig leven met 150 optredens over de hele wereld per jaar, is ie weer zuinig op zichzelf. In Suriname geboren als Clyde Narain wordt hij met zijn rauwe, explosieve ‘Dirty Dutch’ een absolute koning in de wereld van elektronische muziek. Met tracks als Let the Bass Kick en Aftershock worden kleine clubs in no time mainstages op Tomorrowland en Ultra. Chuckie beheerst het publiek, bouwt chaos en laat iedereen zweten. Ook in de studio waar hij allerlei outfits en accessoires uit een grote tas tovert, die allemaal uitgeprobeerd moeten worden. Een geweldige ontmoeting; hij moest eens weten dat ie geportretteerd wordt door een houten klaas met een dansdrempel van dertig bier.
Edson
Ik kwam hem tegen bij de Effie Awards Show, voor presenters zonder meer een torture test. Als je een volle zaal met praatgrage marketeers en reclamemensen twee uur onder controle kan houden, ben je echt een hele grote. Dat hij het podium op zou gaan, wist hij overigens al op jonge leeftijd. Bij zijn Kaapverdiaanse ouders in de Bijlmer was hij verknocht aan de tv-shows van Jos Brink en Ron Brandsteder. De overstap van docent naar comedian, presentator en acteur was dan ook een kwestie van tijd. Vijf jaar geleden nam zijn bekendheid een vlucht door De Slimste Mens, hij ging Willem Wever presenteren, was te zien in De Verraders, jureerde bij Holland’s Got Talent. Last but not least nam hij het derde seizoen van Heel Holland Bakt Kids over van niemand minder dan André van Duin. Een absolute duizendpoot die Edson da Graça!
Elle van Rijn
Met Frank…ja van padel. Vraagje, zou jij ons binnenkort op ons feest willen trouwen? Da’s verrassend Frank, zo goed kennen we elkaar niet toch? Maar goed, er gaan dagen voorbij dat ik niet word gevraagd, dus laat ik het maar doen. Wat ik ervoor wil hebben? Tja, met alle interviews van je familie en vrienden is dat twee weken werk, en met een loodgieterstarief kom je dan op achtduizend euro. Ben je daar nog? Weet je wat, doe maar carte blanche voor mijn verhaal en een fles wijn. Frank, toch niet onbemiddeld, wist niet hoe snel hij ja moest zeggen, al had hij daar tijdens de roast-achtige plechtigheid snel spijt van. Genietend van het feest viel een bekende verschijning op. Snel even opgezocht: Elle van Rijn, actrice in talloze films/series, scenarioschrijfster en auteur van inmiddels 12 prachtige boeken. Wow, Elle voor de lens, laat die wijn maar zitten Frank.
Edwin Evers
Veel mensen gaan liever naar de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling dan naar de fotograaf voor een portret. Daarom moet ik de mensen nog weleens achter de broek aan zitten. En als reactie uitblijft, is er altijd nog de WhatsApp-enquête:
A. Edwin Evers wil voor 22 september gefotografeerd worden,
B. Liever begin oktober, of
C. Nooit meer lastiggevallen worden door deze vrijpostige fotograaf.
Tot nu toe heeft dit altijd nog gewerkt, maar niet eerder zo snel. “Ik ben onderweg naar Amsterdam en kan ook nu wel even langskomen”. Ik gris de fototas uit de gang en sprint, nog in padel-outfit, naar de studio twee straten verderop.
Waar men normaal gesproken minimaal met twee kledingzakken de studio binnenkomt, heeft dit multitalent -radiopresentator, muzikant en stemkunstenaar- alleen een petje op. Zijn anekdotes maken een hoop goed. Goud is het verhaal over Willibrord Frequin die hij jarenlang imiteerde. Tijdens een radio-uitzending vroeg Willibrord bloedserieus: “Zeg Evers, was ik dat nou, of jij?”.
Na een bijzonder onderhoudend anderhalf uur moet Evers er vandoor. Een week later reageert hij op de eerste portretten: “Haha, wat een gangster”. Dat mag ook weleens toch, voor de allemansvriend? “Zeker!”
Hij is blij, maar gaat volgende keer vast toch liever naar de tandarts.
A. Edwin Evers wil voor 22 september gefotografeerd worden,
B. Liever begin oktober, of
C. Nooit meer lastiggevallen worden door deze vrijpostige fotograaf.
Tot nu toe heeft dit altijd nog gewerkt, maar niet eerder zo snel. “Ik ben onderweg naar Amsterdam en kan ook nu wel even langskomen”. Ik gris de fototas uit de gang en sprint, nog in padel-outfit, naar de studio twee straten verderop.
Waar men normaal gesproken minimaal met twee kledingzakken de studio binnenkomt, heeft dit multitalent -radiopresentator, muzikant en stemkunstenaar- alleen een petje op. Zijn anekdotes maken een hoop goed. Goud is het verhaal over Willibrord Frequin die hij jarenlang imiteerde. Tijdens een radio-uitzending vroeg Willibrord bloedserieus: “Zeg Evers, was ik dat nou, of jij?”.
Na een bijzonder onderhoudend anderhalf uur moet Evers er vandoor. Een week later reageert hij op de eerste portretten: “Haha, wat een gangster”. Dat mag ook weleens toch, voor de allemansvriend? “Zeker!”
Hij is blij, maar gaat volgende keer vast toch liever naar de tandarts.
Yoël van Eer
“Hi Yoël, ik begrijp van Arno dat ik voor de volgende @modmodnl een mooi portret van je mag maken. Neem je ook wat flessen en glazen mee?” Nou, dat was niet aan dovemansoren. De studio zag er vaker uit als modehuis of haringkraam, maar niet eerder als slijterij. In het luxe segment welteverstaan, want de meest exotische kisten worden uitgestald. Na afloop -het is nog geen middag- moet ik toch even proeven van de whisky waarmee we gefotografeerd hebben. Nou ja proeven, het is nippen waarna de kurk weer razensnel op de fles van 2.300€ moet. Yoël van Eer is wel wat gewend, als officieel Brand Ambassador van The Macallan heeft hij de week ervoor -onder beveiliging- nog een flesje van twee ton bij een goede klant afgeleverd. Dat hij met een verstokt Jameson-drinker te maken heeft die nauwlettend de aanbiedingen van Gall&Gall volgt, hou ik nog even voor me.
Arthur en Lucas Jussen
‘Dank voor je belangstelling, maar wij zijn lang in het buitenland en daarna maanden bezig met een nieuwe CD’. Je hebt artiesten die je onmogelijk te pakken krijgt, dan een hele tijd niets, en dan heb je deze gasten. Toevallig heb ik de Jehova’s het vak nog geleerd, en bij de achtste poging heb ik beet: ‘We hebben een concert in Nederland, misschien in kleedkamer ff foto maken?’ Spullen in auto gegooid en met gillende sirene naar Alkmaar. Terwijl de concertzaal zich al vult, nemen de godenzonen alle tijd voor kletspraat over fotografie, de gemeenschappelijke vriend Martin, en Joost Klein die net uit het Songfestival is gekickt. Tot plotseling de luiken dichtgaan, en de pianoklep open. Het is tijd voor de warming up, en om beurten spelen ze in duizelingwekkend tempo de repetitiepiano stuk. Of ze na afloop met die wondervingers kunnen helpen bij het afbouwen van de set? Aardiger vind je ze niet onder de wereldsterren: Arthur en Lucas Jussen!
Pernille La Lau
De meeste mensen komen binnen, kletsen wat bij de koffie en gaan voor de camera staan. Deze kwam binnen met een make-up artist, een styliste en een kledingrek van drie meter. Het zou een uur duren voor we de eerste opnames maakten. Goede voorbereiding is het halve werk niet waar. We hebben het dan ook over een routinier. TV-presentatrice, spreker, dagvoorzitter, tegen meerprijs op een éénwieler: Pernille La Lau!
'Een hond of een lens?' vroeg ik mijn vrouw toen de jongste het huis uit ging. Het werd een lens:) Op jonge leeftijd werd al veel gefotografeerd en afgedrukt in eigen doka. Na een loopbaan als bestuurder van reclamebureaus en columnist -voor onder meer Het Parool en Adformatie- volgde uiteindelijk een radicale switch naar een oude liefde, de fotografie. En was de cirkel weer rond.
Na de specialisatie Portretfotografie aan de School voor Fotografie in Utrecht werd de eigen studio LECQ PHOTOGRAPHY geopend. Portretfotografie van mensen en huisdieren zoals we ze graag zien en herinneren. Vaak schilderachtig, met een schuin oog naar Rembrandt en Vermeer. En naar moderne leermeesters als Krijn van Noordwijk.
Inmiddels hebben meer dan vijftig BN'ers voor de lens gestaan. Nespresso maakt ook reclame met George Clooney niet waar. In de praktijk staan er echter vooral minder bekende Nederlanders -ondernemers, gezinnen, kinderen, huisdieren of complete families- voor de lens. Maar na de shoot breken ze natuurlijk snel door:)
Voor vragen of een boeking:
06-54640565
bottom of page